one year ago....

 

Vandaag een jaar geleden.... definitief.... voorbij.... een keuze die m'n leven op z'n kop zette.. een keuze die me intens veel verdriet heeft gedaan, een keuze die me heeft doen realiseren wat ik waard ben, een keuze die me heeft laten zien wat je kunt bereiken als je vecht, een keuze die me heeft laten zien wie m'n vrienden zijn, maar ook een keuze die me lichamelijk heeft uitgeput, waar ik tot op de dag van vandaag de sporen van kan zien en voelen.

Ja wat een k*t jaar!!

December vorig jaar.. het lijkt zo kort geleden, definitief voorbij... in angst leven, angst dat je geen dak meer boven je hoofd hebt, dat je er uit gezet wordt... dat je wat wordt aangedaan... er was maar 1 strategie en dat was vechten.. voor mij en m'n katten. Een huis dat was nummer 1 op de lijst en voordat

ik het wist stond een auto op 1 in de lijst! Voor het eerst in mn leven zo'n groot bedrag uitgeven.... jankend met mn pa in de auto op zoek naar een auto.... en toen huizen bekijken, een koophuis nogwel... de wachttijd voor een huurhuis was te lang... het eerste huis was leuk... maar veel te klein. Het tweede huis

eerst alleen kijken het leek wel wat, toen nog een keer kijken met m'n vriendin en haar man ze vonden het wel wat.... zag er goed uit! Dus voor dit huis zou ik gaan! Hypotheek tsja daar ging ik dan met m'n tassen met belangrijke papieren (m'n belangrijke papieren continu bij me, want ja het kan zomaar ineens weg

zijn.... er verdwenen wel meer dingen ineens uit "ons" huis) ik ben blij dat ik zo'n "lieve" jongen had bij de hypotheker die hielp en alles voor me uitzocht want wat een warboel wat een papieren, wat een geteken, wat een uitzoekerij. Alles leek vlot te gaan... totdat de kerst kwam... nog langer in angst leven.

Angst dat er ineens iemand achter je stond, dat iemand stiekum binnen kwam..
18 februari dan eindelijk de sleutel, binnen anderhalve week, verbouwen en verhuizen. Definitief de deur achter je dicht doen, op naar een nieuw leven! totaal uitgeput zat ik dan 2 maart eindelijk op mn eigen bank, in m'n eigen huis, met m'n eigen auto voor de deur tijd voor herstel, tijd om bij te komen, tijd om alles te verwerken, tijd om de angst los te laten!!

 

In deze periode na 9 jaar ook voorzichtig weer contact met m'n moeder, blij! ze hielp me mee met spullen uitzoeken met schoonmaken in m'n huis en gewoon een praatje. Overladen worden met kadootjes door m'n moeder, allemaal voor m'n huis voor m'n nieuwe leven! Een leven waar m'n moeder nu bij in hoorde!
Ik krabbel langzaam op uit m'n dal en voordat we het door hebben zakken we als gezin langzaam in het volgende dal... ze wordt ziek, ernstig ziek! Binnen een week is ze vel over been, opgenomen in het ziekenhuis daar heeft ze een week gelegen. De diagnose was na allerlei onderzoeken kanker in hersenvocht, er was niks meer aan te doen dit was 8 september. Een week thuis... toen ging het al niet meer. Ze wou heel graag naar een hospice dus dit hebben we gedaan. Na iets korter dan een week was er al geen mogelijkheid meer tot contact.. het enige wat we allemaal konden bedenken het gaat te snel, veel te snel, hoe wen je hier

aan in zo'n korte tijd hoe verwerk je dit in z'n korte tijd, ze is zo verschrikkelijk ziek we weten voor haar is het misschien beter.. maar voor ons niet..

het mag niet zo snel!! Maar je kan hier niet tegen vechten......
28 september is ze overleden.. 20 dagen na de diagnose.
Intens verdrietig, totaal uitgeput.

 

Een korte samenvatting van mijn jaar... een jaar met diepe dalen, maar deze diepe dalen hebben me ook doen realiseren dat je dankbaar moet zijn voor de dingen die je hebt. Zo ben ik verschrikkelijk blij dat ik op het juiste moment heb gekozen voor een definitief einde, zodat ik na 9 jaar weer een band kon

opbouwen met m'n moeder ook al was het te kort en had ik graag nog veel meer met haar willen doen, willen bepraten, samen koffie willen doen, samen winkelen, nog een keer met haar uit eten enz maar ik ben blij dat ik na zoveel jaar weer contact met haar had, en dat we samen toch nog een aantal redelijk "diepe"

gesprekken hebben mogen voeren! Love u mama!! bedankt voor dat "ene" gesprek in het ziekenhuis!
Ik ben ook ontzettend blij dat m'n vader en m'n zusje zo voor me klaar hebben gestaan en nog steeds doen!
Ik ben ook heel blij met al mijn vrienden die me hebben geholpen, geholpen met klussen, met een praatje of een diepgaand gesprek! BEDANKT BEDANKT BEDANKT!!
Ik ben ook heel blij en heel trots op m'n eigen spullen!! en ik ben heel blij dat er serie's bestaan! ze helpen me door de "moeilijke" momenten heen. Ook bepaalde liedjes hebben me geholpen, sommige om me weer op te peppen en sommige om eindelijk die tranen te voor schijn te toveren!

 

My hands, they were strong
But my knees were far too weak
To stand in your arms
Without falling to your feet

But there’s a side to you, that I never knew, never knew
All the things you'd say, they where never true, never true
And the games you'd play, you would always win, always win"

 

################

 

Hello darkness, my old friend;
I've come to talk with you again.
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains within the sound of silence.

 

Een heel verhaal, het is december, het 2e jaar op een rij dat december anders is dan andere jaren
onbewust sta je er dan toch bij stil. Laat 2012 maar snel beginnen zodat we 2011 kunnen afsluiten...
Op naar nieuwe herinneringen!

Nogmaals iedereen bedankt die me op wat voor manier dit jaar dan ook hebben geholpen!!